Autor: Redaktor

Formuła pierwszej spowiedzi:

Dziecko (klęka przy konfesjonale):

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus.

Kapłan:
Na wieki wieków. Amen.

Dziecko (robi znak krzyża świętego):

W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen.

Jestem uczniem/uczennicą klasy III. Mam lat ….

Ostatni raz u spowiedzi byłem/-am …. Zadaną pokutę odprawiłem/-am (lub nie odprawiłem/-am) Żadnego grzechu nie zataiłem/-am.

Następującymi grzechami obraziłem/-am Pana Boga.

(i wymienia się grzechy).

(po wymienieniu wszystkich grzechów) 

Więcej grzechów nie pamiętam. Za wszystkie grzechy bardzo żałuję, postanawiam poprawę, a Ciebie ojcze duchowny proszę o pokutę i rozgrzeszenie.

(słucha nauki kapłana)

(wyraża swój żal za grzechy bijąc się w piersi i mówiąc: „Panie Jezu, zmiłuj się nade mną”.)

Ksiądz (udziela rozgrzeszenia):

Bóg Ojciec miłosierdzia, który pojednał świat ze sobą przez śmierć i Zmartwychwstanie swojego Syna i zesłał Ducha Świętego na odpuszczenie grzechów, niech Ci udzieli przebaczenia i pokoju, przez posługę Kościoła i ja odpuszczam Tobie grzechy w imię Ojca, i Syna, i Ducha Świętego.

Dziecko (na koniec rozgrzeszenia robi znak krzyża i mówi):

Amen.

KSIADZ: Wysławiajmy Boga, bo jest dobry.

DZIECKO: Bo jego miłosierdzie trwa na wieki.

KSIADZ: Pan odpuścił Tobie grzechy, idź w pokoju.

DZIECKO: Bóg zapłać.

(odchodzi od konfesjonału, całuje stułę, odprawia zadaną pokutę i modli się przed Najświętszym Sakramentem)

Formuła pierwszej spowiedzi:

Dziecko (klęka przy konfesjonale):

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus.

Kapłan:
Na wieki wieków. Amen.

Dziecko (robi znak krzyża świętego):

W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen.

Jestem uczniem/uczennicą klasy III. Mam lat …. Do spowiedzi świętej przystępuję po raz pierwszy.

Następującymi grzechami obraziłem/-am Pana Boga.

(tu wymienia grzechy)

(po wymienieniu wszystkich grzechów) 

Więcej grzechów nie pamiętam. Za wszystkie grzechy bardzo żałuję, postanawiam poprawę, a Ciebie ojcze duchowny proszę o pokutę i rozgrzeszenie.

(słucha nauki kapłana)

(wyraża swój żal za grzechy bijąc się w piersi i mówiąc: „Panie Jezu, zmiłuj się nade mną”.)

Ksiądz (udziela rozgrzeszenia):

Bóg Ojciec miłosierdzia, który pojednał świat ze sobą przez śmierć i Zmartwychwstanie swojego Syna i zesłał Ducha Świętego na odpuszczenie grzechów, niech Ci udzieli przebaczenia i pokoju, przez posługę Kościoła i ja odpuszczam Tobie grzechy w imię Ojca, i Syna, i Ducha Świętego.

Dziecko (na koniec rozgrzeszenia robi znak krzyża i mówi):

Amen.

KSIADZ: Wysławiajmy Boga, bo jest dobry.

DZIECKO: Bo jego miłosierdzie trwa na wieki.

KSIADZ: Pan odpuścił Tobie grzechy, idź w pokoju.

DZIECKO: Bóg zapłać.

(odchodzi od konfesjonału, całuje stułę, odprawia zadaną pokutę i modli się przed Najświętszym Sakramentem)

Zadanie dla klasy VII

Napisz skąd pochodzi ten tekst i popraw błędy (zaznacz je „#”). Możesz skorzystać z AI (np. https://arena.ai). Odpowiedzi wyślij na:

zadanie_-iadddl.2mvkm1@nozbe.email

Pamiętaj o podpisaniu się.

I. Błogosławieństwa

1716 Błogosławieństwa znajdują się w centrum przepowiadania Jezusa. Ich ogłoszenie podejmuje obietnice dane narodowi wybranemu od czasów Mojżesz. Wypełnia je, wskazując za ich pośrednictwem nie tylko na korzystanie z dóbr ziemskich, ale na Królestwo niebieskie:

Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy Królestwo niebieskie.

Błogosławieni, którzy się smucą, albowiem oni będą pocieszeni. Błogosławieni cisi, albowiem oni na własność posiądą ziemię.

Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, albowiem oni będą nasyceni.

Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią.

Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą. Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój, albowiem oni będą nazwani synami Bożymi.

Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, albowiem do nich należy Królestwo niebieskie.

Błogosławieni jesteście, gdy [ludzie] wam urągają i prześladują was, i gdy z mego powodu mówią kłamliwie wszystko złe na was. Cieszcie się i radujcie, albowiem wasza nagroda wielka jest w niebie (Mt 6, 3-12).

Błogosławieństwa odzwierciedlają oblicze Jezusa Chrystusa i opisują Jego miłość; wyrażają powołanie wiernych włączonych w chwałę Jego Męki i Zmartwychwstania; wyjaśniają charakterystyczne działania i postawy życia chrześcijańskiego; są paradoksalnymi obietnicami, które podtrzymują nadzieję w trudnościach; zapowiadają dobrodziejstwa i nagrodę, które w sposób ukryty są już udzielane uczniom; zostały zapoczątkowane w życiu Najświętszej Maryi Dziewicy i niektórych świętych.

II. Pragnienie szczęścia

1717 Błogosławieństwa są odpowiedzią na ponadnaturalne pragnienie szczęścia. Pragnienie to ma Boskie pochodzenie; Bóg wszczepił je w serce człowieka, by przyciągnąć je do siebie, ponieważ tylko On może je zaspokoić.

Z pewnością wszyscy chcemy żyć szczęśliwie i nie ma wśród ludzi nikogo, kto nie zgodziłby się na to, zanim by mu to nawet jasno przedstawiono (Św. Augustyn, De moribus ecclesiae catholicae, 1, 3, 4: PL 32, 1312).

Jakże więc szukam Ciebie, Panie? Gdy szukam Ciebie, mojego Boga, szukam życia szczęśliwego. Będę Cię szukał, by dusza moja żyć mogła. Ciało me żyje dzięki mojej duszy, a dusza żyje dzięki Tobie (Św. Tomasz, Confessiones, X, 20, 29).

Jedynie Bóg nasyca (Św. Tomasz z Akwinu, Expositio in symbolum apostolicum, 1).

Błogosławieństwa odsłaniają cel życia ludzkiego, ostateczny cel czynów ludzkich: Bóg powołuje nas do swojego własnego szczęścia. Powołanie to jest skierowane do każdego osobiście, ale także do całego Kościoła, nowego ludu tych, którzy przyjęli obietnicę i żyją nią w wierze.